Prettige feestdagen

Vanuit Peru wens ik een

Feliz Navidad y prospere nueve ano!

Aan iedereen!

Colca Canyon

Vorig weekend zijn we naar de Colca Canyon geweest. Het is een gebied, 4 uur van Arequipa. De Colca canyon staat op de lijst van de mooiste gebieden van de wereld. Bekend om zijn Condors (reuze vogels!) die er vliegen. Deze keer was het geen gewoon uitje. We gingen mee met een agencia die elk jaar naar daar trek tom de kinderen uit een dorpje een gelukkige kerst te wensen. We dachten dat het iets moois was om te doen en schreven ons in. Vrijdagochtend vertrokken we om half 5. Brr veel te vroeg opstaan! Een geluk dat mijn zus ook meeging, dan moest ik het niet alleen doen!
Onze eerste stop was de ‘Cruz del condor’ het is een uitkijk platas op de super diepe valei waar er veel condors vliegen. Ik heb er maar 1 gezien, net voor we de bus instapten. Maar het uitzicht was formidabel! Zo een diepe valei heb ik nog nooit gezien!

Mijn zus (Merry) en ik aan het uitzicht Cruz del Condor

We reden door, over toppen van 4800 meter. En ja, ik heb ook mijn sneeuw gehad dit jaar! We stopten op het hoogste punt. Sneeuwballen konden we maken. Amai, ik ben uit de bus gerend! Het uitzicht was weer oneindig! Heerlijk! Ik kreeg de kerstsfeer te pakken!

Voor het eerst sneeuw in Peru! Verschrikkelijk hoog. Maar het uitzicht is formidabel!

We reden het laatste dorpje in deat bereikbaar was met de auto, op een hoogte van 3200 meter. Daar hadden we een ontbijt om op krachten te komen. En we vertrokken. De tocht ging als volgt. Eerst 2 uur dalen. Amai ik was het zo beu! Mijn tenen deden pijn omdat ze tegen het voorste van mijn schoenen zaten. We liepen richting een Oase. Beneden in het dal zagen we echt een Oase met warmwaterbaden! Ik hoopte dat we erin mochten, maar helaas, daar aangekomen gingen we door. We liepen over de Canyon en begonnen aan de klim. Mijn zus geraakte al snel achterop, ze heeft de laatste 4 jaar geen sport meer gedaan. De gidsen liepen steeds op kop en wachten niet echt, dus moest ik wel bij haar blijven om haar op te vrolijken. Ik weet dat dat altijd luek is als er iemand bij jou blijft en je op andere gedachten wil brengen, zie de Misti :p. Ik begon voor haar liedjes te zingen, het beste dat ik kon bedenken was ‘Het is een nacht’.

Eva, Caroline, Eugenie en de gids zijn aan het afdalen. Ze zien het nog zitten...

Even rusten na een klim van een uur een half. Hierna hadden we nog een uurtje te gaan..

En zo kwamen we aan bij het dorpje. Allemaal een beetje raar. Geen open armen die ons ontvangden. Geen levende ziel te bespeuren in het dorpje. Alleen blafende honden zaten ons achterna. W trokken naar ons hotel, alle ja een Hotel... Onze kamer bestond uit 5 bedden met een ingezakte matras en dekens waar spinnen hun nest inmaken. Een vloer van grond. Maar er was wel een douche met warm water. We sprongen er met 5 meisjes tegelijkertijd onder omdat iedereen warm water wou. Na de douche deed ik al mijn kleren aan die ik bij had. Ook mijn skivest! Daarna gingen we ons eten maken in het keukentje. En voor het eerst had ik echt kerstmisgevoel! We zaten allemaal gezellig in de keuken met vuur. Ja ze koken daar nog op vuur. Het eten was soep en chifa. De soep was lauw en de chifa lekker! Daarna kroop ik in mijn slaapzak onder de dekens met de spinnen en luister naar de regen die tikt op de golfplaten boven me. Ik mis het gevoel van op de zolder in slaap te vallen op een winternacht. Ik bedenk dat het de eerste keer regent in 2 maanden voor me. En ik val in slaap, en slaap de hele nacht door.
In de ochtend werd ik gewekt door de radio van het dorpje. Stel je er niet te veel van voor, het is een luidspreker dat aan een paal hangt waar een meneer in babbelt. Hij zei dat we waren aangekomen en dat de kkinderen zichmoest verzamelen. Ik keek op men gsm en het was 6 uur. Ik dacht: het is zaterdag, laat die kinderen toch slapen! Ik sta op en trek mijn ogen open. Het landschap is groen door de regenval. Ik word helemaal wakker bij het ontbijt met uitzicht op het dal. We krijgen pannenkoeken met chocolade en manejar. Ik smul alles op. Tijdens het ontbijt komt een oude vrouw in quechua vragen voor een foto van haar. Wanneer je een wilt moet je betalen. Ze draagt traditionele kleren waarvan de kleur verbleekt is door de jaren heen. Daarna kan beginnen waarom we gekomen zijn.

We wandelen het dorpje binnen. Zoals je ziet enkel wij te bespeuren..

De enigste mensen die we zagen. Ezels zijn het enige vervoer dat ze hier hebben!

Koken in de keuken..
Aan de ontbijttafel. Met achter ons het reclame bord van het hotel :)

We trekken onze t-shirt aan en lopen naar een pleintje in het dorp. Onderweg wordt ik omver gelopen door een mevrouwtje. Ze begint heel hard te lachen. Ze lijkt wel een heks. Ik word er stil van. De ezels met de cadeautjes zijn ondertussen ook al aangekomen. Ze worden verdeeld volgens leeftijd, net zoals de kleren. De chocolademelk met kwakker (Een peruviaans energiedrankje) wordt bereid. We speelden met de kindjes voetbal. Darana een paar spelletjes van op de jeugdbeweging. (amai ik mis de vksj). Wel leuk om bij de kindjes blije gezichten te zien. Elk kind kreeg een kerstmuts. Na de spelletjes werden de pannetons aangesneden. Elk kind kreeg een grote beker chocolade en een stuk panneton. Daarna kwamen de volwassenen. Achteraf bespraken we het gedrag. De volwassenen waren echt verzamelaars en kwamen af met plastieke zakjes voor de panneton waar ze zonder schaamte 3 stukken instaken. Halve liter flesjes werdenboven gehaald voor dde chocolademelk. Zonder schaamte... Ik zou ook geen schaamte hebben moest ik mijn kind voor 2 dagen eten kunnen geven waarvan het blij wordt! Datwas mijn besluit! Als je niets hebt, dan heb je geen schaamte om wat je kon krijgen! We hadden veel kinderen blij gemaakt vandaag, onze missie was geslaagd! We konden vertrekken. Er kwam nog snel een oude vrouw naar ons. Ze zei: Gracias por todos! En die 3 woorden, die maakte bij ons allemaal een lach vrij!

De kindjes spelen een spelletje!
Het hele dorp op de foto!

We gingen naar het dorpje ervoor om te eten. Daar kregen we Papa rellena, aros, ensalada de betraga en cuy. De cuy was raar om te eten, omdat er zich 3 meter verder een hok met cuys bevond.. Ik was blij dat het niet mijn eerste keerwas! Daarna wandelden we de weg terug. Eerst naar beneden dus. Amai mijn hele lichaam deed pijn! Amai ik was het rap beu. Omhoog deed ik op het tempo van Caroline (het meisje van Zwitserlands). Het begon te donderen en te regenen. Amai ik was zo blij. Eindelijk regenen. Ik miste het naar huis rijden met de fiets in de regen vanuit Lede. Ik heb 2,5 uur in de regen afgezien. En eindelijk geraakten we uit het dal. Amai ik was blij! Caroline en ik maakte en vreugde dansje.

Op de top van de berg. Goed nat!

We trokken verder in de donker tussen de velden naar het hotel. We kwamen als laatste toe, maar ik was blij dat ik er deze keer geraakt was op eigen krachten. De douche was koud en ik bevroor. Mijn kleren waren allemaal nat, ik hadniets meer. Ik ben dan maar gaan eten in de pyjama van mijn zus. Super grappig zicht. Het eten was heerlijk. Kip met ensalade de manzana en pure (die het lekkerste van alles was!). Er werd wijn opengedaan en een feestje gebouwd.De volgende ochtend waren mijn kleren nog niet droog. Juist een t-shirt en mijn pyjama broek. Er zat dus niets anders op.. Aan het ontbijt werd het nieuws meegedeeld dat er die nacht een steenlawine was geweest en dat de weg tussen het dorpje waar we nu zaten en Chivay (een ander) niet berijdbaar is. De bus kon niet passeren. We gingen een hele dag in het hotel moeten blijven. Na het ontbijt kregen we telefoon dat de bus toch door kon en we konden vertrekken. We reden naar chivay. En passeerde de plaats met de aardbeving, volgens ons helemaal niet zo een erge! We moesten wel uit de bus stappen omdat de bus dan hoger is, voor de stenen enzo...

In Chivay stopten we aan de warmwaterbronbaden. In je bikini buitenzwemmen in december. Een raar gevoel! Maar het water was zalig! Net een lekker warm bad.

Samen in het zwembad!

De busrit terug naar huis was super. Echt peruviaans landschap. Jammer dat de ruiten van de bus zo vuil waren! De pacas (llamas) liepen als kudden schapen rond! Heerlijk. De bus zette ons af enik liep door arequipa met mijn pyjama broek aan. Een geluk dat mij er niemand kent. Ik en mijn zus zijn gaan eten in de Bruno Pizzeria. Ik heb er mij een heerlijke lasagne besteld. Amai die was te lekker en te lang geleden!Ik vond het echt een super weekend. Ik heb iets moois kunnen doenvoor de kinderen en heb er iets moois voor terug gekregen! Ondertussen zijn al mijn cadeautjes gekocht voor mijn familie met kerst. Ze liggen onder de veel te lelijke kerstboom. Ik heb eindelijk schoenen gevonden voor onder mijn kleedje... Het word voor mij geen eenzame kerst en daar ben ik super blij om. Maar ik ga het missen hoor de belgische kerst. Ik wens daarom iedereen een Feliz Navidad!!
Dikke kussen, Anne
PS: Ik heb 2 berichten gepost. Dus als je het ander nog niet gelezen hebt, lees verder :)

December

Dag iedereen,
Het is al een tijdje geleden dat ik nog eens een berichtje nagelaten heb. Dat komt vooral omdat ik het nogal druk heb, en omdat het internet hier vaak niet ter beschikking is. Ook wel een beetje omdat er hier veel feestjes zijn . Ook heeft Eugenie (het belgische meisje) een week bij mij gewoond, omdat haar familie niet meer goed was.. Hierdoor moesten we de pc delen met 3. Ik moet wel toegeven dat het een leuk weekje was. Soms was de kamer te klein, met zen drieen en wou ik af en toe eens alleen slapen. Maar dit doe ik al niet meer sinds ik terug ben van de jungle. Ik moet het bed delen met men zus.. Soms wel een beetje vervelend, maar je leert het snel.Ik zal jullie proberen te vertellen wat ik allemaal gedaan heb. Heb er mijn dagboek bijgehaald, dus dat moet lukken..

Vrijdag 3 weken geleden heb ik mijn eerste postpakket gaan halen. Ik moet zeggen dat de post hier in Peru goed werkt, dus geen bang hebben om briefjes enzo te sturen :p Je moet mijn naam best in drukletters schrijven want het kan problemen geven bij het ophalen. De postbodes hebben het moeilijk om onze namen juist te schrijven. Bedankt voor de belgische chocolade moeke, het heeft me gesmaakt!Daarna zijn we met zen allen cuy gaan eten. Jaja, cuy (cavia) de specialiteit van Arequipa! Ik dacht dat ik het nooit ging eten wanneer er een cavia met hoofd en al op mijn bord ging liggen. Maar het was grappig, we hebben ook een uitgebreide fotosessie gehouden… En ik moet zeggen het is lekker. Het smaakt niet naar kip of konijn. Het is helemaal iets anders! Het beestje heft wel niet veel vlees. Ik ben blij dat ik het eens geproefd heb! Daarna hebben we nog een taart binnengespeeld van de Capricio, de beste banketbakker van de stad!

Zo lag de cuy op ons bord.

Iedereen ging er eens mee op de foto, ik en Eva zien het zitten!

Savonds was er een duits feestje. Het feestje ging door in het nieuw appartement van de duitse meisjes. Amai wat een huis! Groot... En ze moeten er niets voor betalen. De overheid van Duitsland betaald zowat alles! Voor het eerst in mijn leven wou ik een Duits meisje zijn!De zaterdag daarop is Eugenie bij me komen inwonen. Ik heb sochtends meegeholpen haar valies te pakken.. Amai die mama reageerde maar een beetje raar vond ik. Ik hoop dat ik bof met mijn familie en dat ik nooit op zoek moet gaan naar een nieuwe familie.

Zondag was het eerste communie op het werk. We kregen elk een kindje om op te letten. Ik ben de ‘madrina’ van Alexis. Een ongeloofelijke stille jongen. Hij was me nog nooit opgevallen. Hij leek een beetje droevig op zijn communiedag.. Als madrina moet je nioet veel doen. Het is zoals een doopmeter in Belgie. Maar niet hezelfde. We deden gewoon dienst als meter die dag... Ik ben naar de mis gegaan, die een beetje gaotisch verliep.. De kinderen worden na de mis opgesloten. We wisten helemaal niet wat er gebeurde. Ze worden echt een bouwvallig gebouw ingeleid en achter gesloten deuren gehouden. Wij vragen wat er gebeurt. Het blijkt dat de kinderen binnen chocolade krijgen! Ze worden opgesloten omdat de familieleden anders met de chocolade zou gaan lopen. In de Aldea volgde er een feestje met veel cajetas (koeken)...Savonds ben ik met men zus en eugenie naar de cinema geweest. ‘The house of bunny’s’ De moeite waard, heb me dood gelachen! En al die engelse films zijn super goed voor men engels!

Alexis en ik. Je ziet het, hij had echt moeite om te lachen. Ik heb alles geprobeert om hem aan het lachen te krijgen...

En dan ben ik al plots 2 maanden in Peru. 9 december. Het gaat al super snel allemaal! Veel te snel, ik besef het allemaal nog niet zo goed!Om het te vieren had ik een gek idee. Eerst hebben ik en Eugenie ons een tweede gaatje laten schieten in ons oor. Het was gewoon aan een kraampje buiten op straat. Alle mensen die passeerde waren met ons aan het lachen, omdat we vast en zeker zenuwachtig leken, we waren het ook! Op het bordje stond nogtans ‘sin dolor’ (zonder pijn). Dat gedaan zijn we naar het werk gegaan. Na het werk da kapper binnengesprongen en hmm mijn haar laten verven. Jaja in het rood. Die kapsters zaten echt naar me te kijken. Ik had men haar al een week niet meer gekamd :s en ik vroeg rood. Wie wil er zijn haar nu rood in Peru. Ze hadden het niet in huis en zijn het nog voor me gaan halen. Hmm ja zo werd men haar dus rood. Ik vind het een mooi resultaat. Eugenie vind het zelfs beter dan ervoor. Jullie?

Dit is een foto op een avondje uit... Hopelijk vinden jullie het OK!

Vorige week zondag was het AFS reunie voor alle families. We moesten zelfs iets maken, eentypisch gerecht van Belgie. Ja wat is dat zoal? Frieten met stoofvlees.. Maar daar had ik geen zin in. We zijn met drie belgen in Arequipa, dus een iemand voor-, andere hoofdgerecht en de andere het dessert. Ik stond in voor het hoofdgerecht. Ik had zin in spruitjes! Mmm die heerlijke spruitjes die ik deze winbter moet overslaan! Ik had er gevonden in een mercado. 5sol voor 15 spruiten (das echt duur) maar ik had het er voor over! Ik kookte, en ik vond mijn creatie heerlijk!Eugenie had als voorgerecht perzik met tonijn. Charlotte had als dessert appelcake. Het thaise meisje Chuan kookte heerlijk. Ik hou van Thais eten! Het Duitse meisje Luisa maakte ook een cake. Ik vond ze heerlijk. Het was echt wel gezellig met de families erbij. Zo zag ik Eugenie haar nieuwe familie. Leuke mensen, ik ben er deze week pannenkoeken gaan bakken. Echt super gezellig daar.

Mijn spruiten, zonder de puree...

Mijn familie: Keydi, Merry, Ikke, Papa Lucho en Estella

Ondertussen heb ik al veel brieven ontvangen. Dank je wel lieve mensen allemaal voor de wensen en de lieve woorden. Ik kijk altijd uit naar een briefje dat onder de deur wordt geschoven.Ook op het werk zit ik niet stil. Voor de kinderen komt kerst er ook aan. Daarom zijn er ontzettend veel feestjes op het werk. Er zijn mensen die iets willen doen voor de kinderen en daarom dingen organiseren. Er is al een clown geweest, een soort van circus, een bandje dat komt zingen,... Er wordt steeds veel eten uitgedeeld. Ook de Aldea geeft veel feestjes voor mensen die het minder hebben. Gisteren was het feest voor zotte mensen. Dan komen ze langs bij ons op het werk en krijgen zij chobcolademalk en panneton. Ook de vrijwilligers werden beloond! We kregen een zak met allemaal koeken in. Best wel grappig omdat mee te nemen in de combi! Lachen geblazen!

Ondertussen is de voorbereiding van het kerstfeest aan de gang. De kerstboom staat. Het eerste jaar voor mij zonder een echte. Het is een plastiek mormel dat amper boven de zetel boven komt. Echt super zielig! Maar je het is iets. Nog steeds geen kerstsfeer bij mij te bespeuren! Jammer!Ik wil het voor jullie alvast wensen!

De zielige kerstoom...

Een vrolijk kersfeest aan iedereen!

Sagrada Familia

Hey iedereen!
Ik heb er net een weekje werk alleen opzitten. Eugenie en Caroline zijn naar Ikitos getrokken dus ik bleef alleen over. Ik vreesde er een beetje voor maar het is super meegevallen!
Om 2u30 vertrek ik thuis en neem ik een paar blokken verder de Combi. De combi is een minibusje (even groot als een oud volkswagenbusje) daar stoppen ze 30 man in (ik heb ze vrijdag geteld). Brr allemaal dicht tegen elkaar. Ik hoop steeds dat ik mag zitten, omdat ik dan zie waar ik ben. Want als je recht moet staan dan moet je met je hoofd naar beneden hangen, 20 minuten lang...
Het werk is echt super leuk. Je begint elk kindje te kennen, wat ze kunnen en hoe je ze plezant aan het werk zet. Want huiswerk maken is hier in Peru niet leuker. Zelfs saaier. Kinderen moeten alle getallen van 1 tot 1000 opschrijven. Geen wonder dat de kinderen ambetant worden, ik zou dat ook worden. Jose begon dan ook te wenen, amai ik had medelijden met hem! Ook het huiswerk bestaat vaak uit kopieren. Hmmja, het schoolsysteem is hier dan ook niet zo goed als in Belgie! De kinderen kunnen echt verre van lezen. Paula een meisje leert schrijven, maar kent het alfabet nog niet. Wanneer ze nu moet schrijven, schrijf ik niet voor, maar spel ik het woord. Zo probeer ik ze iets te leren.

De kamer van de meisjes. Met Jessica (in he rood), Eveline (met de pet), Aide (met de handdoek) en Paula (achteraan)
Raquel, die haar veel te graag wast, is haar aan het wassen. Ze hebben douches, maar Raquel wil haar altijd wassen en ze mogen de douches niet altijd gebruiken!

De kindjes maken huiswerk. Jose met de witte t-shirt zat hier al aan het getal 165.

De kindjes maken hun huiswerk op de achtergrond. Eveline (zij gaat niet naar school, omdat ze nog maar een weekje in het tehuis woont) en kleine Jose puzzelen.

En met het spaans lukt het al veel beter! Ik kan al een beetje meebabbelen met de kindjes!
Donderdagochtend en vrijdagochtend zijn ik, Karine en Eva (de twee duitse meisjes) kalenders gaan verkopen. Per kalender is het 1 sol, dat is gelijk aan 0,25 cent. We werden echt ambetant dat er mensen echtzeiden dat ze geen geld hadden en dan ons nog eens passeerde met een hamburger in hun handen. Brr ik werd er echt soms kwaad van. Maarja. We hebben op de twee dagen tijd 250 soles ingezameld, wat best wel al kan tellen vind ik. Er was ook een vriendelijke meneer dat beloofde om een schenking te doen aan het tehuis. In de namiddag ging ik terug en de man had 50 pannetons( het is brood dat typisch is voor kerstmis. Er zit een soort van turksfruit in). Echt super vriendelijk. Omdat het brod in 2 dagen op moest en het eigenlijk te veel was voor het tehuis, hebben de vrijwilligers ook een gekregen. Hier in mijn familie waren ze er super blij mee! En op 1 avond was hij helemaal op.

Karin en Eva in het washok. Eva houdt een panneton vast.

De was die de kinderen zelf moeten wassen, omhoog hangen en afhalen..

Deze kleine schattebol is nog maar twee weekjes mamaloos. Zijn mama stierf en de papa drinkt. Ik heb zijn naam nog niet kunnen achetrhalen, maar tis echt een schat!

Kleine Jose. De grootste deugeniet dat er rondloopt! 10 minuten later heeft hij een bloedneus gekregen. Zo veel bloed had ik nog nooit gezien! Mijn broek hamgt dan ook vol... Maar heb het toch kunnen stoppen door een zakdoekje in zijn neus te steken.

Mijn nichtje Keydi eet haar panneton op. Ze houdt er echt van. Ze houdt eigenlijk van alles wat eetbaar is..

Deze week ben ik ook al elke dag naar de stepaerobic gegaan. Super grappig! Maar vermoeiend. Het is echt een lerares dat je uitput, en je moet blijven verder doen! Na een uurtje steppen volgen de 300 buikspier oefeningen... Echt vermoeiend! Maar met de begeleiding van de veel te marginale muziek (Belle Perez haar stem vervormd) en de "Bamos chicas' valt het nog mee!

Woensdag ben ik ook mee gaan zwemmen met het klasje van mijn nichtje Keydi. In een veel te klein zwembad met veel te veel kinderen. De kindjes moesten met een plankje leren zwemmen. De eerste slag dat ze leren is craw, een beetje raar... Sommige kindjes lopen een uurtje rond met hun plankje in het ondiep. Ik was al blij dat mijn nichtje met de stok in het diep durfde. Dan loopt de begeleider aan de rand mee met de stok en de kindjes hangen eraan. Ik heb toch iets goed gedaan die dag, ik heb een meisje van haar watervrees af geholpen door er spelletjes mee te spelen. Toch nog voor iets meegeweest...

Mijn week alleen is dus super meegevallen! En als mooie afsluiter ga ik mee met men tante naar de mis. Elke zondag. Ik vind de sfeer wel leuk, veel meer (jonge) mensen!

Het is hier in Peru volop kerstmis aan het worden. Hier worden ook de bomen versierd. Een raar zicht die verlichte palmbomen! Ik ben helaas nog helemaal niet in kerstsfeer! Ik loop over straat in een t-shirt met een zonnenbril op. Het enige wat me aan kerst doet denken is de lopende neus die ik al een hele week heb. (Hier in Peru mag je je neus niet snuiten in het openbaar. Daarom dat de mensen me raar aankeken.. Grappige momenten!) En dan denken dat het vorige zondag gesneeuwt heeft in Belgie! Jaja ik mis de gezelligheid een beetje. Ook bij me thuis is er nog steeds geen kerstversiering of een kerstboom. Ik vraag me af of er een gaat komen.. Misschien wordt dit het eerste jaar met een plastieke kerstboom! Ik hoop echt van niet!
Hopelijk zijn jullie vollop aan het versieren geslaan. En hebben jullie jullie eerste kaarsje voor advend aan gestoken! Veel plezier in de aanloop naar kerst!
Dikke kussen vanuit Arequipa

La selva

Hey,
Ik ben sinds donderdag terug van mijn trip naar de jungle.
Vorige week donderdag avond ben ik vertrokken met de bus naar Lima. 14 uur neerzitten. Wanneer ik terug naar Belgie vlieg gaat 11 uur niets zijn! Neen, het is super lang! En ik baalde, want het was de tweede keer in twee weken tijd! Maar het valt best nog mee, ik probeer te slapen, alhoewel dat het deze keer niet leek mee te vallen. Eugenie en Caroline hadden plezier met mijn kapsel bij het opstaan, maar dat baarde me absoluut geen zorgen!
Aangekomen in Lima werden we gebracht met de taxi naar dat jeugdherbergje waar die Humo lag! Het terug zien van de andere Belgen was zo leuk! Ook de andere studenten die hier al zijn sinds augustus waren er ook. Er werd veel verteld over de families en projecten. Het bleek dat wij op ons project het minst lang moesten werken. Er is een meisje dat van 8uur tot 5 uur moet werken. Ik heb dan ook besloten om me te informeren naar een ander project in de voormiddag.

Na het terugzien van iedereen, gingen we naar een grotere slaapplaats. Het leek wel een paradijs. Met zwembad en palmbomen. Het was wel ontzettend warm en savonds zat het er vol muggen. We aten en sliepen. De volgende dag stond er de midstay evaluatie op het programma. Ongelofelijk saai en een beetje onnuttig denk ik voor ons. aangezien we nog maar en maandje in Peru waren. Savonds vertrokken we naar het centrale deel van Peru, Pichinaki.
Pichinaki is een stad midden in het regenwoud. En ligt 10 uur van Lima. De rit was verschrikkelijk. Er werden pilletjes uitgedeeld tegen de hoogte. We gingen die nacht over toppen rijden van 5000 meter hoogte. De nacht was dus bijgevolg verschrikkelijk, net zoals de bus. De bus zat al vol met peruvianen en hij stonk verschrikkelijk. Het raam waartegen ik zat schoof steeds open. Ik heb geen oog dicht gedaan.

Pichinaki is wel de moeite waard. Een stad midden in de groene long. Overal rondom de stad groen. Wat voelde ik me daar goed.
We gingen ontbijten en werden getrakteerd op een ceremonie. We mochten zelfs het podium op.

Het leger stond klaar. Buiten twee keer passeren hebben ze niets anders gedaan.

Daarna zijn Linde en ik opzoek gegaan naar de coco man. Ik had mensen zien passeren met zo nen cocosnoot en een rietje in. Ik wou er absoluut een hebben!

We hebben hem ook gevonden. Linde heeft leukere fotos, ik zal ze proberen te bemachtigen.

We moesten ons koffers pakken voor onze trek naar de jungle. De 2 jeeps stonden klaar voor ons hotel. De laadbak in en wegwezen. Ja iedereen in de laadbak. Lekker stoffig! Ik was plots veel bruiner :) Het uitzicht was fantastisch!

We passeerden kleine dorpjes langs heel de weg. Soms stonden er zelfs huisjes alleen.

Zo zag het er de hele tijd uit. Tot het donker werd, dan zagen we helemaal niets meer. Akelig.

Eindelijk aangekomen aan onze slaapplaats. Het heet het boomhuis. Nu begrijp ik waarom. Slapen in een slaapzak op de houten vloer met een doek op. Ik dacht dat ik niet zou kunnen slapen. Maar ik zalig geslapen! De uitbater noemde Tarzan, alle zo noemde hij zichzelf. Savonds voor het slapengaan werden we meegenomen naar een geinproviseerd kampvuur. Het deed me een beetje denken aan het kampvuur van de VKSJ dit jaar ;) Het was een dansfeestje. Best wel plezant.
Het Boomhuis. Ik vind het al leuk om te zeggen dat ik daar in geslapen heb.

Tarzan ,met zijn sexy broekje aan, leerde ons dansen.

De volgende ochtend gingen we het schooltje bezoeken in het dorpje. Linde had haar lekstokken en stylos va de KBC mee. We bezochten de klassen... Het schooltje vond ik eigenlijk nog goed voorzien voor zo afgelegen te liggen. In de nieuwe gebouwen zaten de kleintjes die een lekstok kregen en in de stallen, ja daar leek het wel op, zaten de grotere. Het bezoek viel een beetje tegen. Omdat elk kind recht moest staan en applaudiseerde voor ons.. Ik voelde me iemand die

iets gedaan had voor dat schooltje, wat dus niet zo was...

Dit is het eerste klasje. Veel leerlingen...

En dan eindelijk gingen we op tocht. Eerst nog 3 kwartiers in de jeep. We werden afgezet en trokken de bosjes in. De wandeling was niet zwaar maar wel glad. En het klimaat was helemaal anders dan dat ik gewoon ben. Vochtig en warm... We wandelde naar een waterval.. Ik wa blij dat ik men bikini bij had. Ik heb dan ook uitgebreid een natuurlijk douche genomen. Super fijn! Onderweg heb ik wel geen dieren tegengekomen, dat vind ik een beetje jammer. Ik dacht gewoon dat ik tenmiste apen zou zien niet... Maar het uitzicht was weer formidabel. Ik ben blij dat ik dit gezien heb. Ik voelde me toch een beetje Jane, al miste ik mijn Tarzan!
Enkele fotos om mee te genieten.

Het begin van de tocht...

Ik, aan het wandelen

De waterval

Het douchen was echt een verfrissing...
Geen woorden voor...

Ik vond de tocht veel te kort, want ik voelde me er echt thuis :) Maar helaas we gingen al terug naar Pichinaki. En kropen in ons bedje..
De volgende ochtend gingen we daar een school bezoeken. We werden opgesplitst in groepjes. We trokken een klas in en gaven een beetje uitleg over ons land. Moeilijk om iets te zeggen over Belgie. Maar als je goed nadenkt kun je veel zeggen. We zijn dan maar ons volkslied beginnen zingen, maar verder dan o land in eendracht niet te breken geraakten we niet... Dromen zijn bedrog (Annemarije kwam uit nederland en dan konden we samen zingen) en het is een nacht konden we dan weer wel. De zwitserse meisjes zongen een kinderliedje en leerde het aan... Best wel nog gezellig. De kinderen zongen dan maar voor ons een liedje van Grupo 5. Ik ben fan!

Op de koer gaven we nog cadeautjes weg.

In de namiddag gingen we een dorp bezoeken vertelde ze ons. Het was een echt indianen dorp. Alle echt.. We vroegen het hun en de mensen vertelde ons dat ze de kleren aandoen voor feesten en dat er elke zondag gedanst werd... Maar dat achterwegen gelaten voelde ik me in een echt indianendorp. De kinderen waren zo schattig in hun kleren... We werden onthaald door dansende kinderen die ons verplichten om mee te dansen. Maar o zo leuk! Ze gaven ons fruit dat vers geplukt was, heerlijk. Ze leerde ons indianenspelen, boogschieten,... De vrouwen verkochten bandjes. Ze zagen er allemaal zo echt uit. Puur genieten van het moment.

Het eerste wat ik zag in het dorpje.. De kindjes waren zo mooi gekleed!

Het dorpje

De kindjes namen ons vast en begonnen te dansen. Mij nam net het liefste kindje vast! Maar oh ze kon dansen.

De kinderen in hun hangmat.

De mama was opzoek naar luizen in het haar van haar dochtertje

De reis naar de jungle was vlugger voorbij dan ik had gehoopt. Ik vond het jammer dat ik geen dieren heb gezien, maar heb er wel van genoten. Ze raadden me aan om naar Ikitos te gaan voor meer dieren.
Terug in Lima zijn we gaan eten in de McDonalds en zijn ik en Deborah gaan shoppen. Ik heb mijn eerste kleedje hier gekocht...
De reis terug was saai omdat ik hem deze keer alleen moest doen. Want Eugenie en Caroline zijn naar Ikitos :)


Naast al het avontuur enzo moet ik melden dat ik voor de tweede keer tante ben geworden..
Janne is de 19de geboren om 14u18. Ze weegt 3565 en is 50 cm groot. En ze heeft een blond kopje. Ik heb het nieuws gekregen van men mama aan telefoon. Maar heb het met niemand kunnen vieren, jammer :( Ik hoop dat ze een beetje klein blijft tegen dat ik terug kom. Proficiat aan mijn lieve zus en Jo!

Ik denk dat ik alles heb verteld. Er lijkt geen nieuw avontuur op de loer te liggen. Maar wie weet wat ik volgende week meemaak... Dikke kussen en tot de volgende.

Vertrek Jungle

Dag iedereen!
Bedankt voor de super leuke reacties op mijn vorige berichtjes. Binnen een uurtje vertrek ik naar de jungle... Pichanaki! Je moet het echt eens opzoeken op het internet het is er zalig! Aan de fotos te zien. Ik zal dus voor enkele dagen van de aardbol verdwijnen... Maar niet getreurd, ik kom terug!
Trouwens ik wens iedereen een fijne sint toe.. Hij is wel al gepasseerd maar heb hem toch ook een beetje gevierd op mezelf. Ik heb stiekem ook Belgische chocolade gegeten en zelfgemaakte rijstpap (de melk is hier wel niet te drinken!)..
Heel veel plezier in Belgie en dikke kussen!

PS: Leen ik wens je veel succes toe! Je kan me altijd bellen op het nummer 005154958783447
op elk moment van de dag!
Dikke kussen!

De El Misti

Hey,
Het is vandaag maandag. Ik heb een mooi maar zwaar weekend achter de rug. Zoals jullie weten ben ik dit weekend met eugenie naar de El Misti geweest.
Ik heb de trip ongeloofelijk hard onderschat. Nog moe van het feestje vertrok ik zaterdagochtend.
We gingen in een jeep naar het hoogste pun waar een auto kan komen. 3415 meter hoog. Daar pas besefte ik dat ik vandaag bijna even hoog ging zitten dan de Mont Blanc.
We vertrokken met een groep van 10 personen en 3 gidsen. De tent moest ik dragen. Veel te zwaar. Na 100 meter gestegen was ik al als laatste en mijn ademhaling was veel te zwaar. De gidsen hebben dan maar mijn tent en men water overgenomen en zeiden dat ik alles op mijn eigen tempo mocht doen en dat er een gids bij me ging blijven.

De gids die bij me bleef. Een toffe gast. Hij heeft mijn Spaans verbeterd! Zijn naam is German, van Germanyb (Een trucje om het te onthouden)

Mijn conditie na 1 maand peru bleek gelijk te zijn aan zero! Mijn ademhaling leek ik niet onder controle te kunnen houden.. Om de 10 minuten klimmen moest ik een pauze nemen.. Op een punt zijn ze zelfs men rugzak komen halen. Mijn hoofd begon meer en meer pijn te doen naarmate ik steeg. De hoogte zeker? De coca snoepjes leken niet te helpen en coca blaadjes vind ik te vies. Net een pap dat in je mond zit.
bHet is raar om toe te geven dat je iets niet aankan, ook al wil je het zo graag! Ik denk dat dit de eerste keer is in men leven dat ik er mentaal echt door zat. Je voelt bij elke meter dat je stijgt je lichaam ineen krimpen, je krachten verkleinen...
Maar ik ben aan het kamp geraakt. Het kamp ligt op iets hoger dan 4500 meter. Ik kwam eraan een uur later dan de groep. Maar ik was best wel fier op mezelf!
Nadat we ons tentje hadden opgezet en iets warm hadden aangetrokken konden we eten. Een lekkere soep, spagetthi met vlees en coca thee. De eerste dag zonder rijst sinds ik in Peru ben :)

Die lepel komt van pas hoor! Dank je wel! Ik heb er heerlijk mee gegeten :)

Na het eten moesten we warme kleren aantrekken. Ik had er gekregen van de reisagentschap. Veel te mottig! Maar ze waren heerlijk warm! Ik was blij dat ik ze mee had gesleurd naar boven. Iedereen wachtte in spanning af tot het donker werd. Het wachten was geen probleem. We waren getuigen van een veel te mooie zonsondergang!

Iedereen nam 20 fotos van dit moment.. Het was moeilijk om te kieze welkeik aan jullie zou laten zien. Maar er is geen enkele zo mooi als in het echt!

Achter mij zie je de stad Arequipa met alle lichtjes.. Zo veel te mooi. Daar alleen voor was ik blij dat ik in het kamp zat.

De nacht was verschrikkelijk. Ik voelde de stenen door mijn matje. Ik heb er blauweplekken van! Ook mijn ademhaling tijdens het slapen kreeg ik niet onder controle. Het was ook veel te kou! Mijn tenen bevroren, en ik kreeg mijn kousen niet meer aan.
Om 12 uur werden we gewekt om naar de top te vertrekken. Eerst al mijn kleren terug aandoen.. Dan coca thee gedronken en geitekaas gegeten. We vertrokken. De eerste 5 meter gingen. De volgende 5 zat ik al veel te ver achter. En toen heb ik beslist om niet mee te gaan. De gids vertelde me dat het beter was om terug te keren voor mijn gezondheid. Het was moeilijk om te beslissen. Maar ik had geen keus. Ik ging terug. Wel hard als je er zo dicht bij zit. Alle dicht, 1300 meter. Ik moest toegeven dat ik het niet kon. Hard!
Ik ben alleen in het kamp gebleven. Ik heb geslapen. Daardoor heb ik de zon niet zien opkomen.. Er kwam een zwitsrese vrouw terug naar beneden samen met de gids omdat ze ziek was geworden. Zij heeft wel de krater gezien.. Achteraf denk ik waarom ben ik niet nog een beetje hoger gegaan.. Maar ik denk dat het geen zin had...
Ik heb genoten van het mooie uitzicht op 4500 meter. En daar ben ik best fier op!

De groep waarmee ik naar boven ben getrokken. Aan het vertrek en aankomstpunt.

Misschien doe ik alles nog eens over wanneer ik meer gewend ben aan de hoogte. Want tenslotte ligt Arequipa op 2300 meter, wat ook al hoog is.
Het was een trip waar ik mezelf heb leren kennen! Jammer dat ik 1 maand Peru niet op de top heb kunnen vieren. Maar ik ben blij dat ik geprobeerd heb! Als er iemand ooit naar Arequipa gaat, dit is een aanrader!
Op naar mijn volgende avontuur. Donderdag vertrek ik naar de jungle. Dan zie ik iedereen terug van Belgie! Ik ben benieuwd!