En daar gaan wij naartoe!
De busreis is vermoeiend. Je merkt meteen dat het wegennetwerk in Bolivia veel minder is dan die in Peru.. We doen verschrikkelijk lang met de bus over een algemene kleine afstand.. En je wordt echt door elkaar geschud! Net zo een verageringsmachientje maar dan over je hele lichaam!!
We koen sochtends aan en zoeken het reisbureau waarmee we een afspraak hebben! Sandra genaamd :) Alles wordt in orde gebracht en we krijgen een voorstel.. We wouden eerst naar de jungle gaan maar dat blijkt vee te duur te zijn en ook we hebben er geen tijd voor. Omdat de zoutvlaktes o dicht tegen de grens liggen van Peru Chili en Argentinie beslissen we maar om de zoutvlaktes te kruisen en naar Chili verder te reizen! Lijkt ons plezant nog een stempeltje meer!!
We ontbijten en vertekken op de tour! Spannend!
We krijgen ook nog twee Brazilianen mee. Octavo en Lucas. Twee toffe kerels.
Onze eerste stop is een treinenkerkhof. We zijn net kleine kindjes dat op ontdekkingstocht gaan! Super grappig! Het zijn ook zo mooie treinen!
Met zen allen op de trein!We rijden het zout op! Wow zo mooi! Stoppen en we merken dat het zout nog erger is dan sneeuw! De zon is fel en weerkaatst! Maar het is zo machtig om daar te staan.. Het enigste wat je ziet is zout. Met aan de horizon bergen die weerspiegelen in Het zout .. Te mooi!
We gaan verder en de volgende stop is op het cactus eiland. Het zijn echt megagrote cactussen die er staan en het is grappig! Het eiland igt echt in het midden van het zoutmeer!
We rijden een hele dag door.. We komen na een dagje rijden aan aan et hotel waar we gaan slapen.
Het hotel is gemaakt uit zout. Alles gewoon! De muren, tafels, vloer, bedden,.. Alleen de warme douche niet :) Anders zou het zout snel wegzijn!! We eten daar en Presidenten een hele avond. Jaja, kaarten kunnen toch handig zijn. Ik heb heerlijk geslapen! Het bed was een beetje hard, maar heerlijk!
De volgende ochtend is het begin van het ongeluk! Hou jullie lachspieren maar al warm! WE rijden door. We zijn de zoutvlakte al overgestoken maar rijden door naar de andere. Onderweg zien we super veel kuddes llamas, echt wel mooi!
PLots blijkt er een probleem te zijn met de jeep. Er is iets mis aan het wiel. We rijden door naar het eerste dorpje. San Juan. 2uurtjes zal het duren. We bezoeken er graven. Allemaal huisjes die een skelet bevatten! Een beetje griezelig.
Na 2 uur komt onze chauffeur af en verteld dat het niet hersteld is. We moeten daar blijven voor de nacht. Een dag verloren dus. Geen erg, het huisje waar we slapen heeft wijn en eten! Er wordt dus geen drukte gemaakt ;)
De volgende ochtend heeft de chauffeur goed nieuws. Er komt om 11 uur een andere jeep voor ons. Joepie, we kunnen verder. Om half 12 is er dan een andere. Onze bagage wordt opgeladen en we vertrekken.
We rijden door een groot `niemandsland`.. Nou ja, rijden, voor effe dan wel! We rijden ons al snel vast. Normaalmet een goede jeep moet je daar toch snel uitgeeraken?? Maar helaas! Na een halfuurtje proberen heen en weer te rijden komt hij een beetje los..Maar het lukt ons niet om hem helemaal op de harde grond te leggen. De Walter (onze chauffeur) gaat hulp gaan halen. We nemen letterlijk het stuur over en het lukt ons bijna! Nog 1 meterke en we stonden op de harde ondergrong :) De Walter komt (helaas ) terug. Hij kon er te voet ook niet dor zei hij ons, een beetje raar... Walter neemt het stuur over en rijdt vooruit ipv achteruit, vast! Grrr... de moed verlies je zo snel!! Nou ja, even boos zijn en terug duwen zeker... Het duurt in totaal een uurtje eer we eruit zijn geraakt! We rijden beter via de bergen ipv die grpte vlakte. Maar tot de bergen geraken we nooit!
10 minuutjes rijden we goed door, maar helaas geraken we weer vast! N in een grote waterplas.WE beginnen er echt voor te vrezen.. Duwen zit er niet meer in. De twee Brazilianen en de Walter besluiten om toch te wandelen naar de volgende basis.. Wij de belgen blijven achter. We staan met onze voeten in de modder te ploeteren, we doen Flamicos (we hebben schrik dat we die nooit gaan zien) en maken signalen op de grond voor moest er ooit een vliegtuig overvliegen :) Maar er is hulp op komst! In de verte komt er een jeep aan, met de twee Brazilianen en Walter. Een jeep met Amerikanen en japaneeskes! Direct worden we beschouwd als fotomodellen! Vuile ramptoeristen! Maar ze helpen ons! Ze krijgen ons los... we zetten onzetocht verder. Het is half 4..Ik vraag me af om hoe laat het donker wordt en of het nog wel de moeite is. Het ongeluk is aan onze kant die dag, platte band. Gelukkig kan Walter toch nog iets en herstelt hij die in 10 minuutjes. Maar het mag niet zijn... Voor we de bergen inslaan laat hij ons weten dat de nieuwe band toch niet zo goed blijkt te zijn en het dom is om nu verder te gaan in de bergen.. Terugkeren naar Uyuni is de enige optie dat we hebben vrees ik.. En je, 10 minuutjes later is de nieuwe band plat. Wachten tot er weer eens hulp komt..
En die komt er. Daar is die jeep weer met de amerikanen en japaneeskes! Best grappig,we kunnen dan toch nog eens lachen!! De band wordt hersteld :) (Later horen we dat die groep een nacht heeft vastgezeten omdat hun band plat was en wij hun goeie hadden!)
De eerste keer dat we vastzaten!
We passeren nog eens aan de zoutvlaktes en we maken er gebruik van om fotos te trekken en de zonsondergang te zien!
In Uyuni klagen we... Logisch niet? En ja we krijgen een groot deel terug van onsgeld.. Gelukkig maar! Maar het probleem is dat we nu al onze zinnen hadden gezet op Chili, dat nu verder luçijkt dan ooit! We nemen eerst afscheid van Anneleen. Zij keert terug naar Peru om nog verder te werken tot juli..
Al die problemen wegen ongeloofelijk op een groep en het is soms moeilijk.. Een leuke 6de maand hebben we niet gevierd.. Want je, exact die dag waren we 6maanden in Zuid amerika...
Na veel gepraat komen we dan toch nog tot een beslissing. We zullen de volgende dag een jeep vinden die ons naar San Pedro in Peru brengt :)
We vinden ook die jeep. Tegen een redelijke prijs. Een hele dag rijden we. Gelukkig passeren we nog de flamincos en zo.. Best wel grappig. Aan de grens van Chili krijgen we ons zoveelste stempeltje in ons paspoort. We worden gedropt in een ander busje maar moeten eerst betalen.. Voor de zoveelste keer trappen we in de vallen van Zuid Amerika.. Nou ja tussen Bolivia en Chili is er echt niets te beleven en het is er verschrikkelijk koud, we hebben geen ander keus om te betalen :(
Zo komen we aan in San Pedro. De man van het busje heeft een beetje medelijden met ons denk ik, hij bezorgt ons een goed hotelleke en we mogen bij hem dollars wisselen tegen een goede koers. Tja zo komen we aan in Chili,het smalste land ter wereld..
Onze Bolivia reis is dus niet zo goed bevallen. Maar het geeft me nog een reden om terug te komen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten