la mitad

Hey lieve lezers!

Jaja, Januarizit er bijna op. Ondertussen ben ik de helft al gepasseerd. Maar ik wil jullie zeker nit onthouden wat dat beteknd voor mij. Ach de helft, nu mag ik beginnen riezen. De planningen zijn vollop begonnen. Het loopt een beetje moeilijk omdat ik ga reizen met meisjes die in Trujillo (het noorden) wonen. Ook heb ik het moeilijk mt d keuzes di ik mot maken. Wat doe ik en wat niet.. Want mijn budge is niet zo groot... Ach. Eind februari zit ik ergens in Cuzco en doen we de Incatrail met als einde de Machu Pichu!

Maar buiten dat ik mag reizen geniet ik ten volle van dit land en mijn stad Arequipa. Ondertussen ken ik de stad al. Ik weet alle goede bars zijn en discos. Den toerist uitgehangen heb ik nog niet gedaan, maar dat wil ik zeker nog eens doen. Mensen als je ooit eens naar Peru reist, zie dat je eens binnenspringt in Arequipa. Arequipa, de witte stad!

Ook mijn Spaans gaat erop vooruit. Fantastisch! Ik kan al goede conversaties voeren met men familie en vrienden. Ook zijn we op het werk gestart om Spaans tegen elkaar te praten ipv engels. En duits? neen hoor zo goed kan ik me niet uitdrukken in het duits. Maar als ze praten verstaan we ze wel. Zo vergeet ik de taal niet, voor moest ik volgend jaar iets met duits willen doen (????) Ook door het Spaans kan ik me onderscheiden van toeristen. Das wel goed voor in de souvenierswinkeltjes. Soms gaat de discusie om 2 soles. En dan moet je benadrukken dat je voluntario bent hier in Arequipa en una aldea infantil en Cayma alto. Ha si? Super grappig! En zo steek je dan toch weer 2 soles in je zak.

Ook door mijn Spaans vind ik mijn project leuker. Ik kan me beter uitdrukken tegenover de kindjes. Waardoor ik meer respect krijg van hen. Maar het zijn zo lieve schatten! Jaja, ieder kind heeft zijn verhaal. Sommige zijn echt triest. Ik zou ze allemaal willen neerpennen maar dat zou veel te lang duren en het gvoel zou niet hetzelfde zijn. Misschien eentje uit de doos...
Er is een meisje dat 18 is nu. (In april moet ze gaan werken en zelf een leven opbouwen) Ze is verbrand in haar gezicht. Maar echt lelijk vebrand. Juist het gedeelte boven haar neus niet. Haar borst is ook verbrand. De vaste werknemers wisten ons te vertellen dat haar tante een ketel kokend water over haar heeft gegooid (ze was toen 8 jaar) om haar dan naar het ziekenhuis te brengen met de gedachten dat ze daar beter ging verzorgd worden dan zij ooit heeft kunnen doen. In wat zijn mensen in staat wanneer ze wanhopig zijn?

Op mijn werk is r de laatste tijd vel veranderd. Er is een jongetje bijgekomen van Puno die deze zomer terug bij zijn ouders gaan wonen was. Hij is dus terug gekeerd naar ht tehuis. Hij is echt een schat. Een jongen die liefde gemist heeft. Ook is er een jongetje toegekomen deze week dat problemen heeft met zijn stolgang. Hij heeft daarom een zakje. Zijn ouders zijn gestorven en zijn opa heeft niet de middelen om voor hem te zorgen. De opa woont voor een weekje op het project, om dat het en heel gedoe is met dat zakje. Je ziet dat de opa zoveel houdt van zijn kleinkind. Elke dag komen er rimpels bij omdat hij weet dat hij gaat vertrekken.
Ook zijn er kindjes weggegaan. Waaronder mijn kindje Alex. Op een dag kwam ik toe en vertelde ze me dat zijn ouders hem samen met zijn zus en broer waren komen halen. Plots weg. Amai ik was er niet goed van. De jongen die niet kon lachen was weg. Ik vroeg of hij gelukkig was. Ze vertelde me dat hij dat niet was. Omdat hij zei dat ht enkel voor verandering was van tehuis, zijn ouders zoudn nit blijvn zorgen voor hem. (Ze hadden het al eens 2 jaar eerder geprobeert) Zijn jongere broer (volgens mij en authist) vertlde dat ze hem hier in deze aldea sloegen. Het kind is 6 jaar. Het is triest dat hij dat uitvindt...
Vorige week maandag is Miquelito vertrokken. Hij is het jongetje met 1 arm. Hij is weg met zijn adoptieouders naar frankrijk. Maandag hadden de ouders een feestje gegeven voor de andere kinderen. In ht tehuis is er de regel dat de grotere zorg dragen voor de kleintjes. Wanneer ze naar het toilet moeten en zo. Zo had Miquelito Gabi als zorgster.. Gabi is 14 en ze heeft mijn traanklieren wakker gemaakt! Ze vertelde zo lieve dingen. Zucht, ik ga die lieve Miquelito missen. Ik kon me alleen maar troosten met de gedachten dat hij binnenkort dichter bij me woont dan al de rest van de kinderen.
Ook is Cariline vertrokken. Ze heeft gedaan met haar project en is nu beginnen reizen. Ze heeft afscheid genomen van d aldea. Brr, ik wou dat ik het nooit hoefde te doen! Er gaan traantjes vloeien bij mij!!!

Je ziet ik heb veel te doen! En er gebeurt hier elke dag wel iets, wat zo fasinerend is. Ik hou er van om hier te zijn, voor de kinderen en voor mezelf. Mag ik een raad geven. Als je ooit vertrekt naar een ver land voor meer dan een maand, zie dat je het dan ook voor jezelf doet, want anders hou je het niet uit! Want idd tussen al deze fantastisch belvenissen heb ik mijn gedachten soms in Belgie zitten. Je bgint de gewone dingen te missen.
Zo mis ik,
Mijn vriend (die ik harder mis dan dat ik ooit had verwacht) , mijn ouders (die ik zo dankbaar ben dat ze me deze kans hebben gegeven), mijn vrienden (ieder op zijn manier), mijn 3 families (er gaat niets boven vertrouwde mensen om je heen), mijn fiets, mijn hoorn, VKSJ, Da Capo, mijn kleerkast, mijn bed, de regen, de purree, mijn nederlands geroep (ja ik ben stiller geworden, mss goed..) , mijn pc, de stilte van Wichlen, Gent, en nog veel meer, maar ik kan er niet direct opkomen...

Maar ach, dan denk ik snel dat ik binnen 2maand en een half alles terug heb waar ik nu naar verlang. Ik ga sneller Peru missen dan dat ik hier Belgie mis. Jaja, ik keer terug dat ben ik zeker. Tot nu toe is deze ervaring de mooiste van men leven. En het veranderd je, in alles wat je maar wil. Als je iets niet goed vind aan jezelf, dan is nu het moment om te veranderen!
En zo heb ik gevonden wat ik zocht, een groot goed stukje van mezelf!

Oh ja, na deze verrijking, wil ik even meedelen dat ik en ander project ben gestart. Maar dat is voor een andere keer, want ik ben in een internetcafe, en heb nog maar 3 minuten!
Dikke kussen en tot binnenkort.

La playa

Ik ben dit weekend naar de zee geweest met de Duitse meisjes! Terug naar hetzelfde dorpje met Nieuwjaar. Camana. De sfeer zat goed en het weer ook. Wat wil je nog meer in Januari :)

Zaterdag ochtend 9 uur namen we de bus in Arequipa richting Camana. 3 uurtjes rijden. Gelukkig was er een goede film, ‘Taken’. Gaat over een meisje dat naar Parijs trekt en daar wordt ontvoerd. Gelukkig dat niemand die film gezien heeft voordat ik vertrok, of ik mocht niet meer gaan. Neen, tis echt een aanrader!

Aangekomen in Camana gingen we op zoek naar een hotelletje voor de nacht. We hebben er een gevonden van 10 soles per persoon per nacht. Goedkoop dus. En op 2 minuutjes van het strand, wat wilt een student nog meer. Maar de kwaliteit was niet echt schitterend! Het toilet in hetzelfde kotteke als de douche... je kon de kamers niet van innnen opslot doen enzo van die dingen. Maar voor 1 nacht is dat oke!!

Onze bikini aan en naar het strand! We willen graag 1 parasol por favor! Die wordt ons geracht voor 5 soles. We zetten ons iglo tentje op dat we mochten lenen van die agencia waarmee we naar de Colca zijn gegaan! We weten direct waarom. Het tentje is oud en gewoon kapot. Leuk dus! Maar het lukt ons toch om meer schaduw te creeren. Het moet wel, want de zon is te heet. Het bzand rand aan ons voeten (Een duits meisje, Christina, ging eens lopen en het zand heeft haar voeten letterlijk verbrand, om een vooreeld te geven hoe warm het is!) Onze handdoek gespreid en de zonnecreme gesmeerd. We luieren erop los.

Onze construcie, ik vond het geslaagd! De meisjes hadden er zin in. Eva, Eugenie, Kora, Karine, Christina en Milena.

Om afkoeling te zoeken duiken we af entoe het water in. De golven zijn te hoog en te plezant! Kora had haar luchtmatras mee, echt waterpret verzekerd! Als je een golf pakt met die matras gaat ge echt super snel! Maar de zeepolitie haalt ons uit het water en zegt dat we verder moeten gaan spelen met de matras, omdat het hier te gevaarlijk is. We zitten dicht tegen kruizende golven en daar kan het gevaarlijk worden.. We leggen de matras dan maar aan de kant omdat we te lui zijn om verder te lopen :)

Voor het avondeten gaan we ons gaan douchen in ons hotelletje. Maken ons op en gaan eten. We stappen binnen bij ‘Hans’, gewoon omdat het vertrouwd klinkt. We bestellen ons het goedkoopste dat blijkbaar weinig is, want daarna hebben we nog honger!

Ik en Eugenie hebben afgesproken met Angel, een vrijwilliger van AFS die ook in Camana was om hem het ontwerp van de t-shirt te geven. Hem komen we tegen en hij trakteerd ons op Pisco (De nationale drank van Peru) Die traktatie slaanb we niet af en gaan ze op gaan drinken op het strand. Ik en Eugenie beginnen dan maar tegen Angel over hoe slecht AFS wel is in Arequipa enzo.. Hij geeft ons zelf gelijk, we weten niet of hij het meende, want hij was een beetje in de wind! Swat hij moet naar het toilet en vertrekt, we hebben hem een hele avond niet meer gezien. Onder een veel te mooie sterrenhemel praten we over de dingen die ons hebben veranderd hier in Peru. En blijkbaar heeft iedereen zijn eigen dingen waar hij meer waarde aan hecht! En ik kan je verzekeren, leven in Peru veranderd je. Of het nu is voor 6 maand of een jaar, je verandert! Ik hoop in goede zin! Het is gezellig! Wanneer de Pisco op is, kruipen er al 3 in hun bed! Wij hebben nog zin om een dansje te placeren. We gaan naar de discotheek. Rarara, wie staat er aan de deur? Dezelfde bodyguard als met Nieuwjaar! Ik en Eugenie geraken weer voor free binnen. Maar Karine en Kora hebben de truk nog niet door, dus betalen we elk de helft. Het feestje is leuk! Maar de Peruviaanse muziek begint een beetje tegen te steken! We smeken bij de DJ voor Musica Elektronica! Een halfuurtje later krijgen we waar we naar verlangt hebben. Ja die Duitse meisjes kunnen dansen! We nemen ongeveer 1 vierde van de dansvloer in, omdat we simpelweg plaats nodig hebben om te dansen J Hier heb ik iets geleerd, Hoe hou je jongens voor de rest van de avond op afstand?? Zo dus! Gedaan met die vervelende lelijke kerels die denken dat ze kunnen dansen en het hart van een gringa willen veroveren! Maar helaas de Electronica is na 5 liedjes gedaan.. Een opluchting voor de Peruvianen op het ander deel van de dansvloer, jammer voor ons!! Daarna wordt het saai en keren we maar terug naar het hotel. Het was een leuke avond!

Zondagochtend 6 uur. Eugenie maakt me wakker. Ze heeft overgegeven. Raar want gisteren was ze echt niet zat of zo? Haar slaapzak ga ik maar aan de wasdraad gaan hangen en de mevrouw van het hotel heeft verse lakens gelegd. Ik zoek nog een emmer en ga terug slapen. Een halfuurtje later hangt Eugenie met haar hoofd boven de emmer. Raar. Ze heeft pijn. Super harde buikpijn! De meneer van het hotel begint vragen te stellen... Het enige wat Eugenie anders heeft gegeten is de ketchup in het restaurantje ‘Hans’ (toch niet zo vertrouwelijk als hij klinkbt dienen Hans) Saus eten kan dus serieuse buikpijn veroorzaken!! Goed dat we dat weten...

De hotelQaas gaat medicatie halen. Hier in Peru kun je dat overal krijgen zonder bijschrift erbij. Medicatie nemen zonder iets is een beetje gevaarlijk vinden we. Ondertussen blijft ze wel overgeven.. Ik zeg dat we naar het ziekenhuis moeten! Een dokter!!

We nemen de taxi. De taxichauffeur kijkt wel angstig in zijn achteruitkijkspiegel wanneer Eugenie egint te hoesten. Ik bid alleen maar dat ze op tijd haar plastieke zakje grijpt! We geraken tot een pharmacie. Daar zegt de mevrouw dat het een vergiftiging is. Ze geeft haar een pilleke. Eugenie lijkt het niet goed te vinden en geeft weer over. De mevrouw van de apotheek is meer in paniek dan wij zijn... Ze schrijft een injectie voor. Ik zeg dat we naar een dokter moeten. Ze zegt dat er een hospital is in het dorpje. Daar naartoe, in een fiets (zoals in China) mooie prive ambulance! Aangekomen in Het ziekenhuis geven ze ons de injectie en verwijzen ons door naar de straat met allemaal dokters. Helaas is er geen enkele open. Eugenie kan het niet meer houden en we vallen een andere appotheek binnen omdat daar stoelen zijn. De meneer is niet te spreken over dat het ziekenhuis Eugenie niet behandeld heeft. Hij verteld ons dat er verderop een verpleegster is, zij zal die spuit wel willen zetten. We gaan er naartoe, Eugenie zakt ineen op het straat. Terug naar de appotheek. Ik ren naar die verpleegster. Leg uit dat het dringend is!! De verpleegster veegt gewoon haar vloer verder en ik word er zenuwachtig van! Ik krijg haar toch mee. De man van de appotheek staat met zijn handen te zwaaien op straat, ik ben bang dat Eugenie het bewustzijn heeft verloren.. Maar ze zit nog steeds op die stoel zonder kleur in haar gezicht en te kermen van de pijn. Eindelijkkrijgt ze de injectie. Het duurt verschrikkelijk lang. Voordat ze aan de helft zit heeft Eugenie al 5 keer gevraagd of ze aan de helft zit.. Ik hoopte maar dat Eugenie goed op de injectie ging reageren.

Terug naar het hotel. De Duitse meisjes zitten te ontijten. Het ei met manzanasap (appelsap) smaakt me niet. We beslissen om naar het strand te gaan. Eugenie kruipt in haar bed. Ze moet me bellen als er iets is!

Op het strand vertel ik alles. We nemen een duik in het water. Daarna spelen we een kaartspel (10 fases) echt een tof spel! Ik win niet, maar en toch tweedes,beginners geluk! Eugenie belt, maar Karine gaat naar haar toe. Het lijkt niet erg te zijn. Eugenie haar Peruviaanse broer is ook toegekomen hij blijft bij haar.

De hele dag luieren we op het strand en profiteren van het eten dat naar ons wordt gebracht. Ja hier gaat dat zo in Peru, alles wordt naar je toe gebracht.echt alles wat je je maae kunt inbeelden! De mooie tijd gaabt veel te snel voorbij. Om 4uur 30 hebben we onze bus terug naar huis. In de bus zit ik naast Eugenie, klaar met haar plastieke zakjes. Ze slaapt, maar wanneer de haarspeld bochten beginnen moet ik haar wakker maken. De film is dezelfde als die wanneer we kwamen. Hij is zo goed dat hij me weer kan boeien. We komen aan in Arequipa en daar is het veel kouder dan ik had gehoopt. Ik en Eugenie nemen dezelfde taxi. Taxstel E10 met nummerplaat FH6466. Moest ik onthouden omdat Eugenie alleen verder moest. De truk, schrijf of herhaal het steedbs, luid genoeg dat de taximan het hoort.

De zee was plezant. Ik heb me echt geamuseerd. Nu besef ik ook hoe gevaarlijk het kan zijn om sausen te eten. Maar de zee, ik heb er even genoeg van. Ik vind dat ik al ongeloofelijk bruin zie. Ik ben denk ik nog nooit zo bruin geweest!

Inb Februari ga ik terug met mijn werk. Dan hebben de kindjes een weekje vakantie. Dat wordt plezant!

Euegnie heeft me gisteren chocolaatjes cadeau gedaan omdat ik met haar ben mee gegaan, is ze niet lief?? En de chocolaatjes zijn lekker! Pastillas van Iberica. De Chocolade vanuit Arequipa! mmmm

Tot de volgende xxxx

Nieuwjaar a la playa

Vrolijk 2009 aan iedereen!!
Jaja, ik heb mijn overgang gevierd op het strand. Het is eens iets anders he!
Woensdag 31/12 zijn we met de bus naar Camana vertrokken. Ik, mijn zus en papa! Eerst een beetje Camana doorgereden en ze hebben me laten zien waar hun vroeger huis was en dan naar het strand.
Het is eens iets anders om in uw bikini aan het strand te liggen met Nieuwjaar. Toen het hier 18uur was heb ik er een Belgisch feestje van gemaakt! (dan was het bij jullie 12 uur he!). Jammer dat de vrienden van mijn zus niet mee wouden vieren! Maar het was toch mooi met de zonsondergang!Daarna is Eugenie ook afgekomen naar Camana. Hebben we ons klaargemaakt voor het feest in ons hotelletje. Als we mooi genoeg waren zijn we gaan eten.
Het laatste avondmaal van 2008. Eens een jaar zonder een grote gevulde tafel! Gewoon kip a la brasa! (kip aant spit, met veel ketchup en mayo) Wel lekker! Eens iets anders! Daarna zijn we naar de discotheken aan het strand gegaan. Wat een volk dat er was!Heel Arequipa stond in die straat. Wel leuk! Ook stond het strandb vol tentjes. Ja hier in Peru is camperen overal mogelijk. En dan is het eindelijk 12 uur! Het vuurwerk wordt tussen het volk afgestoken. Een beetje gevaarlijk, maar alle, tis Peru he! Eugenie en ik begonnen gelukkig Nieuwjaar te roepen, iedereen bebkeek ons maar een beetje raar. Wel raar om deze wensen aan mensen te geven die je helemaal niet kent en die je maar een keer in je leven tegenkomt! Ik had het gevoel dat het geen echt nieuwjaar was. Gewoon opnamens voor een tv programma. Zodat alles op nieuwjaar live lijkt. Live wanneer je het herbekijkt!
We liepen het strand op omdat het toch specialer is dan! En de eerste foto van 2009 is geslaagd vind ik! En zo vierde we nog een nachtje door in een discotheek, waar we gratis binnen zijn geraakt! Jaja gringa zijn in Peru heeft zijn voordelen he! Het heeft ons wel een halfuurtje genomen om de bodyguards te kunnen overtuigen!!! Het feestje was plezant! En tot de vroege uurtjes. We werden gewekt door kerels die juist gingen gaan slapen. We begaven ons naar het strand om daar een hele dag te luieren. Lekker weertje! Jaja, ik had het toch wel moeilijk hoor! Ik miste mijn familie en vrienden! OP zo van die dagen mist je ze nog eens harder! Hmm misschien zijn die lange uren aan tabfel niet zo saai als ze lijken. Voor je het weet mis je ze!!!
Savonds zijn we naar de presto gegaan. Daar heb ik me een bord spagetti besteld. Moeke ge kijkt vast raar op, maar hij heeft me gesmaakt. En dat op Nieuwjaar!
En zo he ik een hele week doorgeracht aan de kust. Luieren en bruinen. Ja, het is me gelukt! Maar ik was wel eerst rood! Een dag zijn we naar een boerderij geweest van een vriend van de broer van Eugenie. Daar zijn bwe gaan zwbemmen in een rivier. Ook heb ik daar scampis gegeten.. MMM heerlijk! Ook heb ik er men beerste made gegeten. Niets speciaals, je smaakt er niets van!bbBTerbbibubgb aanb de kust waren we getuigen van een reddingsactie. Ja, de golven kunnen hier plots ongeloofelijk sterk zijn! Heel het strand stond vol! Ik en Eugenie heen de btoebrist uitgehangen! En fotos genomen van de redbdbers bibn bsexyb bsbpeedoB!B
bBEbbn vobobrb bje het weet zit de week aan de kust erop.b Ik wasenerzijds blij dat het al voorbij was, want ik was het luieren aan het strand al een beetje beu! Camana is mooi maar klein. We gaan zeker nog eens terug!Dikke kussen en tot de volgende!