Hogar de Christo

Hogar de Christo is een open tehuis. Een huis waar straatkinderen langskomen zodat ze iets beter omhanden hebben. Dat is oorspronkelijk de bedoeling. Nu is het huis vooral bedoeld voorkinderen waarvan de ouders gaan werken en geen opvang hebben voor hun kinderen. De families hebben geen geld om hun een ¨deftige¨opvang aan te schaffen... Moesten de kinderen niet terecht kunnen in de hogar, ze zouden meegenomen worden op de straat ommee te gaan verkopen met de ouders.
In de Hogar krijgen de kinderen onderwijs,onderwijs volgens hun kunnen en graad. Ze krijgen er de kans om te ontbijten en hun te wassen. Zo heeft elk kind zijn eigen tandenborstel, handdoek en zeep. De ouders moeten wel betalen.. 20 centimos per dag (in euro is dat 0.05 centimos)

IN dit huis heb ik de laatste maand in de voormiddag gewerkt! Gespeeld met de kindjes, ontbeten en oefeningen opgesteld! Met het Duitse meisje (dat er woont) heb ik bijna geen contact gehad... Twas nogal een rare en ze had me niet graag... :) Ach...
Het was een leuk jobken,alhoewel dat ik het zo niet zie! Leuk om de kindjes iets bij te kunnen leren. Soms was het een beetjemoeilijk omdat de kinderen in vakantie stemming zijn! Ja ook voorhen is het vakantie. (in maart beginnen de scholen weer) Maar het is me toch gelukt :) Ik heb van deze maand ongeloofelijk hard genoten.

De kinderen aan de ontbijttafel.

Spelen met de kinderen.

Ook gezelsschapspelletjes.

Nu zit ik in een internetcafe, 500 meter van het huis en heb ik net de deur achter me gesloten om misschien nooit meer binnen te stappen... Allemaal een beetje raar enzo!
Ik wou jullie het zeker vertellen...
Maar ik ben door,moet gaan eten en dan naar de aldea vertrekken. Als ik ergens tijd vind mij nog douchen (met koud water brrr...) en dan mijn valies al maken! Want morgen dit uur vertrekken we met de bus naar Puno!!! Woew spannend!
Dikke kussen en tot volgende week met men verhaal over Puno, Cuzco, de Incatrail en Machu Pichu...

toerist in Arequipa

Vandaag heb ik de toerist uitgehangen in mijn eigen stad. De chicos van Trujilloen Cajamarca zijn naar het zuiden afgezakt ! Linde, bieke, Jolien en Matthieu.
Eerst hebben we de plaza afgelopen en daarna de Cathedraal bezocht. Het belgisch orgel bezichtigd. jaja een beetje belgie in Arequipa.

De Plaza de armas in Arequipa. Had er nog nooit een foto van gemaakt! Moet ik ook eens snachts doen, dan is het zoveel mooier!

Daarna hebben we een koffie en fruitsla gaan eten in de Capricio, mijn stamcafe hier :) Het is echt wel goed daar! En de taart mmmmmmmmmmmmm
Nog een beetje rondgelopen en naar San Camillo (een mercado) gegaan. Daar heb ik jugo de rana gedronken. Jugo de rana is sap van een pad. Je komt toe aan het kraapje en er staat een aquarium met padden. k hoop dat de padden al dood zijn voor ze ze mixen. En dood zijn ze, ze worden voor onze ogen doodgeslagen! Wreed eigenlijk, ongeloofelijk wreed. Doodgeslagen en gevild. Gekookt en de mixer in. Er worden andere goedjes bijgegooid waarvan ik nooit zal weten wat het is. Het sap is een groen goedje. We proeven maar het is echt niet te drinken. Voor een paar slokjes is het ok maar een glas, eikes!!! We geven het glas dan maar weg aan een oud vrouwtje dat aan de kant zit!

Matthieu en ik wagen toch om van het goedje te drinken.

Daarna gaan we eten, een pizza in de bruno Pizzeria. We nemen sangria en klinken op de verjaardag van Jolien. Jaja zij werd 19 jaar vandaag. De pizza was heerlijk!

En daarna ga ik eindelijk het Monastry van Santa Catalina binnen. Het pronkstuk van Arequipa. Het monastry is het toeristische trekpleister van Arequipa. Wanneer je hier bent moet je het gezien hebben! Het klooster is 40 jaar geleden gesloten. Het was een klooster waar nonnen leefden helemaal afgesloten van de buitenwereld. Ze mochten geen contact hebben. Alleen via luiken met hun familie. De non zat aan de ene kant van een dubbele houtenraster en ht familielid aan de anderen. Ze konden enkel praten, geen lichamelijk contact hebben. Allemaal een beetje raar. De nonnnen die binnen zaten hadden geld, veel geld. De familie moesten schatten betalen omdat hun dochter er kon leefden. Hoe meer geld je had, hoe groter de kamer-huisje. Het klooster is ontzettend groot. We hebben er 2 uur over gedaan om het klooster te bezoeken! Het is als een klein dorpje in de stad! Er zijn huisjes van de rijkere nonnen die een stuk of 4 bedienden hadden...
Het is ontzettend mooi vanbinnen! De kleuren zijn mooi. Blauw, wit en rood! Allemaal zo mooi! En de peruanen zijn erovereens, het is beter leven als non afgesloten van de wereld dan leven als huisvrouw in de buitenwereld die zo wreed is.
In deze dagen leven er ook nog nonnen in het klooster. Ze leven wel niet afgesloten van de buienwereld. Ze mogen dus het klooster verlaten. b
Eindelijk heb ik het dus gezien. Het was wel mooi en de moeite waard!!
Nu ga ik nog iets gaan drinken met hen. Morgen komt er een ander belgisch meidje van chincha langs. Druk druk deze week. Ik ga met Bieke, Linde, Jolien en Matthieu woensdag naar Puno. 28 februari zit ibkbb bin Cuzco en 1 maart start de inca trail voor mij... 4 dagen wandelen met als hoogtepunt de machu pichu! Best wel spannend allemaal! Ik kijk er ontzettend hard naar uit! Nog wachten tot woensdag en dan ben ik weg! Hihi...
Oh ja, moet nog veel fotos op men blog zetten!!! Ik hou het jullie te goed!!!
Muchos Besos!

Mollendo

Hola amigos,
zoals ik jullie beloofd heb, ging ik een bericht posten van de vakantie aan zee!
Het was echt super. Een beetje lang maar leuk. Ik zit wel nu in een internetcafe, dus fotos zullen er niet bijstaan! Maar mss kan ik vnv op de pc thuis en dan beloof ik jullie om fotos te posten, gewoon zodat jullie een beter beeld krijgen.

Woensdagnacht ben ik blijven slapen op het werk. Die nacht was ik echt bang! Er zat een duif naast men raam en het was de eerste keer in lange tijd dat ik alleen sliep (anders slaapt men zus naast me!) Dus niet geslapen die nacht! De volgende ochtend opstaan om half 6. Veel te vroeg. Maar de aldea is hier hoog gelegen en sochtends zijn er geen wolken. Een super mooi zicht kregen we over de stad Arequipa, de Misti en het chanchani gebergte! Daarvoor alleen zou ik vroeg opstaan. Helaas is het op fotos niet zo mooi!!
Ik dacht dat iedereen druk in de weer is maar niet! De kindjes zaten een film te kijken. Een super goeie en grappige. Hij was vorig jaar op het filmfestival, maar ben de naam vergeten. Pas wanneer de bus (Een oud krot..) aankwam schoten we in actie. De keuken werd volledig verhuisd, matrassen werden meegesleept, valiezen en zakjes met kleren, een hele eetvoorraad voor een week werd in de bus gestopt. Een beetje raar. Daarna een gebed met de padre (die niet meeging) en een groepsfoto en weg waren we.
We waren nog niet in de eerste bochten of het kindje naast me begon al over te geven. Ik verschiet er zelf van dat ik niet mee heb gedaan! Haarspeldbochten erger dan in Frankrijk en in een bus die erdoor raced! Brr

Na 2 uur en 30 minuten kwamen we aan in Mollendo. Het uitzicht op de zee was fantastisch! Het hotel dat we kregen daarentegen niet! Het is een hotel dat verhuurd wordt door de stad Mollendo. Goedkoop dus en gratis voor de aldea. Maar te goor! Ik kreeg met Karine en Eva een aparte kamer. Waar we blij mee waren! Een kamer met 3 bedden, 2 matrassen (daarom dat de matrassen mee werden gesleurd), geen water (tanden poetsen met flessen water!), zonder slot,... Maar voor we in onze suite konden moesten eerst de insecten verdelfd worden! Stinken dat dat product deed! Maar wij laen zo slecht nog niet. De oudste jongens hadden geen bedden en sliepen op matrassen met 8 in een kamer. De kleintjes sliepen met 4 in een bed. De grote meisjes net 3... Douchen deden de kinderen in publieke douches. Wij mochten in een andere kamer douchen! Ach, goed dat ze niet moeten betalen, maar een week in die situatie slapen is een beetje erg vind ik. Kinderen van een tehuis worden aanzien als kinderen die verlaten zijn en geen luxe mogen hebben. Maar dat zijn buitenstaanders. De kinderen in de aldea hebben meer warmwater dan ik thuis heb en hebben een beter ontbijt! Wat super is!

Iedereen geinstalleerd, naar de playa! We wandelen 5 minuutjes naar beneden en zoeken een grote tent, die we mee hebben genomen van de aldea. Alle kinderen kunnen eronder zodat ze uit de zon zitten. Wat goed is, want de zon brandt! Je kan niet op he zand staan of je verbrandt je voeten... Steeds lopen naar de zee. En dat doen we veel. Elke dag 4 uur in de zee. In het water leer je de kindjes kennen. De stoerste jongen is bang van het water en moet je echt overtuigen om mee te gaan. Het meisje dat en seutje is pakt de grootste golven! Gewoon fantastisch. Weg lopen van de golven met de kleintjes, te grappig om te zien. Wanneer er een grote golf aan kwam (en ik zeg u het zijn grote en sterke, 1 keer werd ik zelfs meegesleept!! grappig :) ) riepen we CORRe CORRE (lopen lopen) en dan begonnen alle kindjes te lopen. Twas nodig, want er zijn daar magere gastjes bij, echt hun lichaam te mager omdat ze toen ze klein waren ondervoed waren!

En zo gingen we elke dag naar de zee. Fantastisch om te zien hoe die kinderen ervan genieten, van de sfeer en het mooie weer enzo.. Super gewoon! Te mooi om te zien! Het is eens iets anders dan binnen blijven in de aldea.
Het middageten werd bereid in een kamer. Het hele kookstel meegenomen. Een beetje premitief maar het lukte miss carmen, de kokin. Echt een super vrouw! Goed voor een babbeltje als je het nodig had, met rijstpap, want die kan ze zo heerlijk maken :)
Savonds mochten de kindjes een beetje rondlopen in het stadje. Iedere professora kreeg 8 kindjes onder haar hoede. Diana, Lourdes, Paola, Clara, Sabina, Myriam, Gasynthia en Adela waren de mijne! Er was straattheater dat op niets trok, er was feest (het is de week van Carnaval en dan lopen ze rond met waterbalonnen en word je nat) OOk op de avond van valentijn liep ik daar rond! Iedereen had balonnen met ·te amo· of aan ons verkochten ze ·I love you·... Wat doe je zoal op Valentijn as je vriend in Belgie zit?
Als de kinderen in bed lagen dan gingen ik en de duitse meiden iets gaan drinken maar nooit laat, want een hele dag met kinderen maakt je moe!!!

En zo gaat het een hele week. Elke dag hetzelfde. Met de kindjes in het water en spelen in het zand. Kindjes helemaal onder zans stoppen enzo :) Maar het is echt super plezant! De zon is veel te hard enzo, daarom dat ik na de tweede dag een t-shirt moet dragen in het water om mijn huid te beschermen. Maarhet is echt super om de kinderen zo uitgelaten te zien! Iedereen is echt in vakantie stemming!

Maandag gaan we gaan zwemmen in het zwembad. Ik trek daar men ogen open! Niemand van de kinderen kan goed zwemmen en niemand kan schoolslag. Ik probeer hen te helpen met ballerina-kikker-olifant... Maar ze lijken het niet te snappen. Hier leren ze gewoon boven blijven! Zelfs een professora kan niet zwemmen! Het zwembad is uitgerust met veel buizen enzo... Maar ze doen pijn aan mijn gat en niemand kan meegaan met ons, het is te gevaarlijk voor iemand dat niet kan zwemmen! Ach.. de pret is er dus ook snel af!

Dinsdag volgt de laatste dag aan de zee en in het water!Het is echt plezant. We zijn een beetje blij dat het is afgelopen en naar huis gaan. Een week aan de zee is echt wel meer dan genoeg. Ook voor de kindjes! Alle kindjes op de foto van groot naar klein!

We keren terug en weer heb ik kindjes naast me die overgeven! Ach, ik kan er wel tegen! De kotszakjes worden door het raam naar buiten gegooid! Een beetje raar!
Maar ach.
Het was super leuk aan de zee! Moest ik kunnen ik zou nog eens terug keren met de kindjes...
Oh ja, ik ben super bruin!! mijn bikini staat erin! En tja iedereen is jaloers he!!! :)

Afscheid Eugenie

Hey daar,
Jaja, de laatste dagen is het stil geweest hier in Arequipa. Mijn belgische vriendin is vertrokken. Gedaan met vlaams babbelen op het werk.. Eugenie is teruggekeerd naar ons klein Belgenlandje. Maar afscheid hebben we genomen in stijl!

Woensdag heeft ze dat gedaan in de aldea. Sochtends opgestaan met verschrikkelijke buikpijn. Maar heb me toch tot aan het huis van Eugenie kunnen slepen. Daar hebben we broodjes met Manjar (een soort van choco zonder chocolade) en snoepsates. Daar hadden we eerst een discusie over hoe het nu net is. Zijn het bronchetes of sate? Maakte niet uit, ze waren al gemaakt.
Bij haar familie kreeg ik alle middeltjes tegen buikkrampen. Van cola zonder bruis tot vieze rijstgoetjes, maar ze hielpen! Ach niet belangrijk!

Op het werk was het die woensdag een beetje raar. Eugenie was afscheis aan het nemen van elk kindje. En dan begon het feestje. Alle kinderen in verzamelen in de comeodor (de eetzaal) en de speech werden gegeven. De kinderen zeiden mooie dingen. Ook de Padre zei mooie dingen. Twas allemaal zo mooi. De sandwichen werden uitgedeeld en de snoepsate vielen in de smaak. Ook de aldea had zelf voor snacks gezorgd. Jennifer zong een mooi lied. En daarna begon iedereen te zingen, het liedje Ik zeg u gaan vaarwel men vriend, maar dan in het Spaans. Oh zo ontroerend, ik kreeg tranen in men ogen. Eugenie begon te wenen!

Eugenie die haar speech houdt.

In de Couna (opvang) met de kleintjes die hun snoepsate krijgen. Als we binnen gingen werden we aangevallen door kleine Peruviaantjes :)

Alle kinderen waarmee we werken op de foto. Allemaal een voor een schatten!

Toen we naar huis reden, in de regen, twas zo een raar gevoel. We hebben ons dan maar getrakteerd op een pedicure! Een uur lang hebben de meiden ons verwend. Omdat er geen andere kanten waren. Een mooie afsluiter..

Donderdagavond had haar familie een feestje voor iedereen georganiseerd. Tof, gezellig en veel gedans, zoals je in Peru gewoon bent! Iedereen was paraat.

Heb geen betere foto gevonden, maar je kan zien, het was plezant. Eva, Eugenie en Victor.

De volgende morgen kwamen haar ouders toe aan de luchthaven van Arequipa. Ze vroegen me of ik savonds mee ging etn met hun. Het was een vrolijke bende. Daarna zijn we uitgegaan met Eugenie haar broer. Hij maakte voor het eerst kennis met het goedkope drinken in Peru. :p
Twas een leuk feestje! Wanneer dat was afgelopen, was het afscheid nemen van Caroline, het Zwitserse meisje. Zij was nog eens afgekomen van haar rondreis om iedereen dag te zeggen. Oh zo triest allemaal. Het zijn tenslotte mensen waarmee je een levenservaring meemaakt! Zij maken het een deel fantastisch!

Eugenie ging met haar familie naar de Colca Canyon in het weekend.

Zondag kreeg ik telefoon an haar Peruviaanse mama. Met de vraag of ik samen met Charlotte (de belgische studente) wou komen eten. Wij naar haar huis gegaan. Eugenie haar familie was er al. De Peruviaanse mama had gekookt. Veel te veel. Er was Cuy, papa rellena, choclo con queso, anticoucho, carne,.. Te lekker!!

En na het eten was het cht afscheid nemen. Jaja er zijn traantjes gevallen! Want het besef kwam dat ik echt een beetje alleen ging zijn.. Ach, ik ga men plan wel kunnen trekken he?
De auto vertrok...
Ik en Charlotte hebben daarna nog de belgische kaas opgegeten.. Maar twas maar in een droevige sfeer.

Nu dat Eugenie afscheid heeft genomen is het besef gekomen dat dit niet eeuwig voor mij gaat duren. Op een dag ga ik het ook moeten doen. En het gaat niet zo lang meer duren. binnen een maand een half is het mijn toer...
Het jammere vind ik wel, dat ik dit alles aan niemand kan laten zien. Ik kan het jullie allemaal wel vertellen hoe het voelt om te leven in Peru, het het is om er te zijn voor de kindjes uit de aldea, hoe het is om de combi te nemen, rond te lopen in de straten,... Maar das niet hetzelfde dan et met uw eiegn ogen te zien! Ach, misschien heeft er iemand van jullie wel zibn gekregen om ook eens af te komen naar Arequipa en heeft die een gids nodig. Ik ben altijd bereid :)

Volgende week vertrek ik met de kinderen naar de zee. Ik ben eens benieuwd hoe het gaat zijn. Ik hou jullie op de hoogte!

Pollade

Hey iedereen,
Vorige week zondag was het feest op mijn werk. Een polleria. Er werden 500 kippenbillen en kippenvleugels in het frietvet gebakken en uitgedeeld aan de mensen van de omgeving. En de opbrengst gaat naar de aldea natuurlijk.
Het was echt een super feest. Iedereen was uitglaten en de zon scheen! (Veel te hard eigenlijk :) ) Maar heb me super geamuseerd met de kinderen.

Het begon om 8 uur sochtends. Veel e vroeg na een nacht in Arequipa. Een koude douche kreeg ik dan ook cadeau! Ik ging veel te laat komen besefte ik! Ik stap naar de combi. PLots ontdek ik dat ik meeloop in de internationale marathon :) Een grappig zicht. 1 Februari is hier blijkbaar de dag van de Marathon. Tof om te weten. Ik sta 20 minuten te wachten op een combi tot ik ontdek dat de combis niet passeren. De koude douche heeft me nit wakker gemaakt! Ik stap verder en kom Eugenie tegen, die net als mij van plan is om te laat te komen! De combitocht duurt veel langer dan normaal en ik zit op hete kolen..

Maar niet erg, iedereen kwam die ochtend te laat. 35 minuten na 9 komn we aan en schieten in actie. Ik doe een uur lang agi in zakjes. Agi is een sausje dat de Peruvianen heerlijk vinden. Het is pure paprika gemixt met alles wat pikant smaakt. De dood voor een maag van een gringa. En verschrikkelijk, want wanneer je uw vingers in je mond steekt verbrand je tong. Eva stak haar vinger in haar oog, nooit doen dus!!!

Nadat alle zakjes gevuld waren zijn ik en Eva de kip onder handen beginnen nemen. Voordat de kip in de olie gaat, wordt hij eerstbestrooid met en soort van mais poeder. De kip pakken op de tafel, het bloed er afschudden, de kip is de poeder drukken en masseren, zodat je geen enkel roos stukje vlees meer ziet! En dat 2 uur lang! Echt super grappig! Eens iets nieuws.

Samen met de kinderen zelfgemaakte ijsjes en sandwichen verkopen, kaasijs aansmeren bij de mensen, volleybalournooike houden,... Samen middageten (neen voor hun gen kip met aardappelen en mais! ) nog een film meepikken met 2 kindjes o je schoot...

Achteraf kregen we toch een stukje van de heerlijke kip! ech lekker!
Maar we waren zooo moe! We hebben dan maar een taxi naar huis genomen. 1 Kunnen afsnoepen voor 4 soles en normaal is het 7... Echt gringatime???